Bugün felaket sıkı bir çalışma planı hazırladım kendim kendime. Zira 4 ve 5 Temmuz artık benim için bu işin sonunun geldiği, belkide meslek hayatımda gireceğim son sınavlardan biri olduğu (ki inşallah verebilirsem derslerin tümünü), yılın en sıcak en güzel dönemini gezip eğlenenlere imrenerek eve kapanacağım ve de tamamlamak için verdiğim yıllarımın sonucu olacağı bir gün olacaktı... Peki n'olacaktı ondan sonra? Gelsin paralar, gelsin paralar... olmayacak tabi hiç bir zaman! Velhasıl yazımın esas mahiyet-i saik'ine dönecek olursam şimdiye kadar gitsin paralar, gitsin paralar diye tarafıma ait küçük bir servetin cebri münasebet suretiyle tağyir etmesinden ötürü TÜRMOB'a, TESMER'e, ASMMMO'ya te-şek-kür e-de-riiim...
|
Sadece ve sadece 5 tane kalmıştı..! Sakin olmalı, panik yapmamalıydım. O beş taneden en fazla nasıl haz duyabilirim? Bunu çok ince düşünmeliydim. Şekilsel ve boyutsal unsurlarını göze alarak küçükten büyüğe sıraladım. Finali güzel olmalıydı çünkü. Birincisinden dördüncüsüne kadar tükettim. Sonuncusu ise muhteşem görünüyordu. Son bir saat içinde yüzlercesini tükettim fakat bu sonuncusuna başka bir duyguyla bağlanmıştım... Çünkü bir dahaki operasyona kadar ağzımda en sonuncusunun tadı kalacak, onu hatırlayacaktım. Mühimmiyetini o an daha bir mutena kavramıştım. Çok ta uzatmamak lazımdı. Ani hareketle atıp, yavaşça devam etmeliydim. Öyle de yaptım. Ama keşke bir çekirdeğin acı çıkması gerekiyorsa bu en sonuncusu olmasaydı...
|
En son bu siteyi apansız bırakmıştı. Daha sonra iş güç sahibi olmuştu. Aradan 3-4 sene geçmişti. Sınavlara, kurslara girmiş, tatile gitmişti. Aşık olmuş, çeşitli maceralar yaşamış, işkenceler görmüş, iki defa işyerini, arabasını değiştirmişti. Aşk, meşk denemeleri bir türlü deneyememeleri olmuştu. Şimdi hiç bişey olmamış gibi blog yazmaya devam edecekmişti. Ama olsun herşeye rağmen yine buradaydı. hoşgelmişti...
|